Ratrace? Regretrace!

Maandagochtend. 06.00 uur. Je wekker gaat af. Je verlangt naar meer slaap, je wilt de snoozeknop indrukken. Dat kan niet, je moet er uit. Je lijf wil niet, het is loom en moe. Op naar de file. Douchen, aankleden, een kop koffie en de deur uit.

Je parkeert je auto vlug voor het betonnen gebouwenblok en loopt naar binnen. Snel nog even een kop koffie terwijl je plaatsneemt bij je PC. Je schuift je stoel aan. Aan de slag. De race tegen de klok begint. To-do-lists. Targets. Organisatiedoelen bereiken, taken afronden, meetings, conference calls, belletjes, emails. Zo verschrikkelijk veel emails. Iedereen wil wat van je. Alles is belangrijk en heeft prioriteit.

Er wordt ongelooflijk veel van jou verwacht, als leider, als expert: als high performing professional.

Een broodje tussendoor, tijd voor zitten is er niet. Er moet overlegd worden, gebeld, gerend door het gebouw. Je ogen branden en je nekspieren zijn gespannen. Einde dag en er moet nog zoveel.

Terug sta je in de spits. Klein beetje hoofdpijn. Na de spits vertrekken kon ook, maar dan ben je nog later thuis. Je bent al zo moe. Thuis snel eten, om 19.30 uur plof je op de bank. TV aan, scrollen op je telefoon. Prikkende ogen, afschakelen en bijkomen. Drukke dag.

Nog vier dagen tot het weekend. Dán ga je ontspannen! Aan jezelf denken. Dan ga je leuke dingen doen.

Bekend verhaal? Velen zien dit als een normaal leven. Horend bij werk. Horend bij de standaard. Maar, hé, is dit nou écht wat je uit jouw leven wil halen? Wake up. Dit leven kun je maar één keer leven. Je kunt je waardevolle tijd maar één keer besteden. Nu!

Wil je iets confronterends lezen? Bronnie Ware schreef een boek over 5 dingen waar mensen op hun sterfbed spijt van hebben. Zij sprak met de mensen die ze verpleegde. Ze ontdekte dat alle mensen belangrijke – universele- behoeften noemden. Behoeften, doelen of dromen, waar ze liever veel meer gehoor aan hadden gegeven in hun leven. En het allemaal zo vaak uitstelden, of er niks mee deden, totdat het te laat was.

De 5 meest genoemde spijt-uitspraken zijn:

“Had ik mijn leven maar op mijn eigen manier geleid, niet het leven dat anderen van me verwachtten of wilden.”

“Had ik maar niet zo veel gewerkt.”

“Had ik mijn gevoelens maar vaker getoond.”

“Had ik mijn vrienden maar meer gekoesterd.”

“Had ik mezelf maar meer toegestaan om gelukkig te zijn.”

Lees dit stukje nog eens. En nog eens. Waar wil jij geen spijt van krijgen? Welke dromen, doelen en wensen heb jij eigenlijk écht? Wat wil jij niet langer uitstellen? Is dít wat je nú doet, wat je ook daadwerkelijk blij maakt en voldoening geeft? Of. Voel je deepdown: IK. WIL. HIER. UIT.!?

Stop procrastinating and start some life-changing decisionmaking.

You won’t regret it.